Osborne is zowel schilder als beeldhouwer en maakte een beeld van Wilde liggend op het gras, in kleurige kledij. Het is vooral knap hoe hij Wilde het sardonische lachje heeft gegeven dat past bij een schrijver die o.a. bekend is door het toneelstuk uit 1895 'The Importance of Being Earnest'' met als ondertitel 'A Trivial Comedy for Serious People'.

De uitdrukking op Wilde's gezicht is zowel serieus als spottend, dat wil zeggen: de rechterkant is serieus, de linkerkant heeft een grijns. Als je de twee gezichtshelften apart bekijkt, is het verschil goed te zien. En profil zou het nog duidelijker zijn, maar helaas zijn daarvan geen foto's te vinden.

Bij het beeld staan twee kleine beeldjes, van een mannelijk torso en een knielende vrouw. Op de sokkels staan enkele van Wilde's beroemde one-liners, waaronder heel toepasselijk: 'Being natural is simply a pose.'
Zie hier voor meer citaten. 

Dat Wilde, in zijn leven geprezen en verguisd, pas in 1997 met een beeld werd geëerd, is eigenlijk verbazingwekkend. Zoals hij zelf eens zei: 'There is only one thing in the world worse than being talked about, and that is not being talked about.'

In Dublin is dat de Irish Times, met voldoende buitenlands nieuws naast de lokale berichten (en een column in het Iers geschreven, voor intimi).
De ingezonden brieven sla ik nooit over. Tot mijn verbazing beginnen die in deze krant met de aanhef 'Madam'. Het blijkt dat de huidige hoofdredacteur, Geraldine Kennedy, dat ingevoerd heeft. Het geeft de brieven een persoonlijk tintje, veel meer dan de aanhef 'Sir', zoals het waarschijnlijk voor Kennedy's tijd was.

August 11, 2010

In het Engels zal 'Madam' even formeel zijn als 'Sir' en de brieven eindigen ook formeel met Yours, etc., maar het zijn toch allemaal toevoegingen die een brief echt tot een brief maken. In sommige brieven wordt de hoofdredacteur ook werkelijk aangesproken.

Misschien een idee voor een Nederlandse krant? Om het contact met de lezer levend te houden?
 

Wie in Dublin is kan in het Schrijversmuseum zien welke schrijvers iets met de stad te maken hebben gehad. De bekendste is natuurlijk James Joyce, die in Ulysses zijn hoofdpersoon Leopold Bloom door Dublin laat zwerven. Overal in de stad kom je plekken tegen die met een beeld of tegel naar het boek verwijzen en op 16 juni, de dag die in het boek beschreven wordt, is het feest en wenst men elkaar 'happy Bloomsday'. Het James Joyce Centre is in Dublin een bekend museum.
                         

Maar er zijn meer schrijvers die uit Dublin komen. Ik heb ze echter altijd als 'Engelse schrijvers' onthouden: Jonathan Swift, Oscar Wilde, Bernard Shaw, Samuel Beckett. Hoe komt dat? Ergens in mijn geheugen heeft het begrip Engelse schrijver het gewonnen van Ierse schrijver. Ook van Schotse schrijver trouwens.
Feit is wel dat al deze Ierse schrijvers Dublin verlieten en carrière in Londen of Parijs maakten. Waren ze blij niet meer in een provinciale uithoek van Brittannië te wonen? Ierland werd pas in 1921 een onafhankelijke staat.
Ook Joyce verliet zijn geboortegrond; Ulysses is in Zürich, Triëst en Parijs geschreven. Maar hij heeft Dublin er wel in vereeuwigd.